Καλλιπεύκη Κάτω Ολύμπου

Αρραβώνες:

Η Βάσω Λαμπίρη του Δημητρίου με τον Γεώργιο Μπέη από τον Βρυότοπο. 

Γάμοι:

Η Δήμητρα Γεωργίου Καραμπατή με το Κώστα Καραμάνο μένουν στο ’ργος

Η Αλεξάνδρα Πινακά με τον Γιάννη Σιαμέτη από την Λάρισα.  

ΘΑΝΑΤΟΙ:

Ο Τριαντάφυλλος Αντωνίου του Αντωνίου ετών 67

Ο Δημήτριος Τσούκας ετών 84

O Δημήτριος Αντωνίου ετών 82

Ο Γεροστέριος Θωμάς ετών 80

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Η κραυγή μιας πάπιας δεν κάνει ηχώ και κανείς δεν ξέρει το γιατί.

Μέσα σε 10 λεπτά, ένας τυφώνας προκαλεί περισσότερη ενέργεια απ’ ότι όλα τα όπλα.

Κατά μέσο όρο, 100 άνθρωποι πνίγονται και πεθαίνουν κάθε χρόνο με το στυλό τους.

Σε γενικές γραμμές, οι άνθρωποι φοβούνται περισσότερο τις αράχνες απ’ το να πεθάνουν.

Το 90% των ταξιτζήδων στη Νέα Υόρκη είναι μετανάστες που έχουν στην πραγματικότητα ξεμπαρκάρει.

Οι ελέφαντες είναι τα μόνα ζώα που δεν μπορούν να πηδήξουν.

Μονάχα ένας άνθρωπος στα δύο δισεκατομμύρια θα ζήσει μέχρι τα 116 ή περισσότερο.

Είναι δυνατόν να βάλει κάποιος μια αγελάδα ν’ ανέβει τις σκάλες αλλά είναι αδύνατον να την κάνει να τα κατέβει.

Οι γυναίκες ανοιγοκλείνουν τα μάτια τους δύο φορές περισσότερο απ’ τους άνδρες.

Είναι σωματικά αδύνατον να γλύψει κανείς τον αγκώνα του.

Η κεντρική βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα χώνεται στο έδαφος κατά μια σπιθαμή το χρόνο καθώς όταν χτίστηκε οι τεχνικοί ξέχασαν να λάβουν υπ’ όψιν τους το βάρος των βιβλίων που θα γέμιζαν το κτήριο.

Ένα σαλιγκάρι μπορεί να κοιμάται για 3 χρόνια.

Τα μάτια σου έχουν το ίδιο μέγεθος μ’ αυτό που είχαν όταν γεννήθηκες. Η μύτη και τ’ αυτιά σου όμως δεν παύουν ποτέ να μεγαλώνουν.

Το μάτι μιας στρουθοκαμήλου είναι πιο χοντρό απ’ το μυαλό της.

Ένας κροκόδειλος δεν μπορεί να βγάλει τη γλώσσα του

Ο αναπτήρας επινοήθηκε πριν από τα σπίρτα.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

“Όλοι οι θνητοί από εδώ και πέρα να ζήσουν σαν ένας λαός μονιασμένος για την κοινή προκοπή. Θεωρήστε την οικουμένη πατρίδα σας με κοινούς τους νόμους, όπου θα κυβερνούν οι άριστοι, ανεξαρτήτως φυλής.” 

Απόσπασμα από τον όρκο του μεγάλου Αλεξάνδρου

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Μεγάλο Δίλημμα
-Σε ποια περίπτωση, παιδί μου, θα χρησιμοποιούσες την παροιμία “Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα;”
-Αν είχα πονόδοντο και θα έπρεπε να πάω στον οδοντίατρο!

Κεράσι και κεράσει
Πάει ένας αλβανός στα καταστήματα ΔΩΔΩΝΗ (ξέρετε αυτά που έχουν μεγάλη ποικιλία παγωτών – μη μας κατηγορήσετε για έμμεση διαφίμηση) και ρωτάει τον υπάλληλο:
-Έχετε παγωτό κεράσι;
-Και βέβαια έχουμε του απαντά ο υπάλληλος.
Του δίνει το παγωτό και ο αλβανός του λέει:
-Εφκαριστώ, αύριο κεράσει εγκώ!

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Το 2003 ορίσθηκε ως έτος ΑΤΟΜΩΝ με ΑΝΑΠΗΡΙΑ. Στις 3 Δεκεμβρίου 2003, στην κατά­μεστη αίθουσα του Χώρου Τεχνών Βέροιας, πραγματοποιήθηκε μια από τις ωραιότερες εκδηλώσεις που ο γράφων έχει παρακολουθήσει.
Μια εκδήλωση, την οποία πραγματοποίησε το Σχολείο Ειδικής Αγωγής Βέροιας με τη συμμετοχή και άλλων τριών σχολείων της πόλης.
Διευθυντής αυτού του Σχολείου είναι ο Παναγιώτης Παπαϊωάννου, ο γραμματέας του Συλλόγου μας.
Την εκδήλωση αυτή, είχα την τιμή και την τύχη να την παρα­κολουθήσω. Ήταν μια εκδήλωση διαφορετική από τις άλλες. Μια εκδήλωση στην οποία τα συναισθήματα εναλλάσσονταν.

Μαθητές και μαθήτριες των Δημοτικών Σχολείων: 6ου Βέροιας, 8ου Βέροιας και Λουτρού
(ανάμεσά τους και του Σχολείου Ειδικής Αγωγής Βέροιας)

Από τη συγκίνηση και τη φόρτιση στο γέλιο, μ΄ αυτά που βλέπαμε και ακούγαμε και μετά στην περηφάνια και στο καμάρι, που εμπνευστής και οργανωτής αυτού που παρουσιάζονταν ήταν ο πατριώτης μας Παναγιώτης Παπαϊωάννου.
Συγχαρητήρια στους συμμε­τέχοντες δασκάλους και μαθητές. Πολλά συγχαρητήρια στον αγαπητό φίλο και γραμματέα του Συλλόγου μας, ο οποίος μαζί με τους άλλους Καλλιπευκιώτες, που μένουν στη Βέροια και εκπροσωπούν επάξια το χωριό μας και το κάνουν γνωστό όπου κι αν βρίσκονται. Αλλιώς δεν εξηγείται το παρατεταμένο χειροκρότημα στην αναφορά του ότι την εκδήλωση παρακολουθεί και ο πρόεδρος του Μορφωτικού Συλλόγου Καλλιπεύκης και ο αδελφός του Αποστόλης,  οι οποίοι ήρθαν από τη Λάρισα και ότι Καλλιπεύκη είναι το χωριό του στο οποίο έζησε τα παιδικά του χρόνια.
Αγαπητέ Παναγιώτη, ο θεός να σου δίνει υγεία και δύναμη να σχεδιάζεις και να πραγματοποιείς τέτοιες εκδηλώσεις.
Θωμάς Τσιαπλές

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Άργος, 25-06-2003

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΠΑΙΔΟΠΟΛΕΩΝ 

Στις 7-6-03, ημέρα Σάββατο, πραγματοποιήθηκε στις Αλυκές Βόλου και συγκεκριμένα στο κέντρο «ΣΟΥΪΛΑΣ ΠΑΛΛΑΣ» για μια φορά ακόμη η συνάντηση των Αποφοίτων Παιδοπόλεων, που διαμένουν τόσο στην Ελλάδα όσον και εκτός αυτής.

Συγκεντρώθηκαν περίπου 250 Παιδοπολίτες απ’ όλη την Ελλάδα, αλλά και από το εξωτερικό. Αυτή τη φορά η πρόεδρος της Δ.Ε Αποφοίτων Παιδοπόλεων κ. Κλεοπάτρα Τσακίρη – Χατζηαγγελή ανακοίνωσε τα ονόματα δέκα περίπου κυριών, που ζουν σε διάφορα μέρη του εξωτερικού, όπως Αυστραλία, Αμερική, Καναδά καθώς και Ευρώπη, δηλαδή Γερμανία, Αυστρία, Ελβετία, Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία κ. α. Οι κυρίες αυτές ήρθαν επί τούτω, κατόπιν πρόσκλησης, για να τιμήσουν και ομορφύνουν με την παρουσία τους τη συγκέντρωση αυτή.

Εγώ προσωπικά και ο αδερφός μου Χρίστος παρευρεθήκαμε για 1^η φορά σε ανάλογη συγκέντρωση και πριν από δύο χρόνια, το 2001, που έγινε πάλι στο Βόλο αυτή τη φορά όμως μέσα στον ίδιο το χώρο όπου στεγάζονταν η Παιδόπολη, στην Αγριά Βόλου, όπου σήμερα υπάρχει και λειτουργεί ως ίδρυμα με παιδιά ορφανά και φτωχά.

Τόσο κατά την 1^η όσο και κατά τη 2^η πρόσφατη συνάντηση βρεθήκαμε πραγματικά προ μεγάλων εκπληκτικών απροόπτων αλλά και πολύ συγκινητικών και συναισθηματικών στιγμών! Και τούτο γιατί συναντήσαμε και αντικρίσαμε απέναντί μας πρόσωπα, δηλαδή συντρόφους μας, φίλους και φίλες, συμμαθητές και συμμαθήτριες από τα παλιά, μετά από 40, 45 και 50 ακόμη χρόνια! Με ορισμένους απ’ αυτούς χωρίσαμε το 1950, σε ηλικία 10 ετών (Παιδ/λη Λάρισας), με άλλους την ηλικία των 14 ετών, το 1954 (Παιδ/λη Φιλιππιάδας) και με άλλους το 1960, είκοσι ετών περίπου (Παιδ/λη Αγίου Δημητρίου και Ωραιοκάστρου Θες/νίκης). Χωρίσαμε δηλαδή αμούστακα παλικάρια και συναντηθήκαμε πάλι για 1^η φορά, άλλοι στην ηλικία των 40 ετών, άλλοι των 50 και άλλοι των 60, 65 ακόμη και 70 ετών, γονείς πλέον με μεγάλα παιδιά, αλλά και γιαγιάδες ή παππούδες με εγγόνια και κάτασπρα μαλλιά….!

Πρέπει να πω ότι στις συναντήσεις αυτές, ειδικά στην 1^η της Αγριάς Βόλου, μέσα στον ίδιο χώρο όπου ζήσανε κάποιοι από τους παρευρισκόμενους, πριν από πολλά χρόνια, οι στιγμές που εκτυλίχτηκαν ήταν πολύ συγκινητικές! Παντού δίπλα σου έβλεπες συναδέλφους και συναδέλφισσες ν’ αγκαλιάζονται και να ασπάζονται ο ένας τον άλλο και να κλαίνε από χαρά και συγκίνηση μαζί. Η συναισθηματική φόρτιση ήταν πράγματι τόση, που τα είχαμε χαμένα και κοιτούσαμε απλώς ο ένας τον άλλο, χωρίς να μπορούμε κατ΄ αρχή ν΄ αρθρώσουμε λέξη, ακριβώς γιατί μας έπνιγε η μεγάλη συγκίνηση απ΄ την απρόοπτη αυτή συνάντηση και συνεύρεση.

Εμένα προσωπικά με πλησίασε ένας κύριος και με ρώτησε: Μήπως ήσασταν στην ομάδα της κυρίας Μπάλλα Γεωργίας, στην Παιδ/λη Λάρισας «Απόστολος Παύλος» κοντά στη Γιάννουλη; Τον κοιτάζω απορώντας και έκπληκτος αλλά και χαρούμενος, αφού άρχισα σιγά-σιγά να τον φέρνω στο νου μου και να τον προσδιορίζω πλέον με τα χαρακτηριστικά του προσώπου του και γενικά το σωματότυπό του. Τη συνέχεια βέβαια μπορείτε να την μαντέψετε. Πέσαμε ο ένας επάνω στον άλλο, αγκαλιστήκαμε, φιληθήκαμε και μείναμε κολλημένοι για λίγο σφιχτά, γιατί θέλαμε να γιορτάσουμε έτσι τη μεγάλη στιγμή της συνάντησης μετά από 50 ολόκληρα χρόνια.

Φυσικά η βραδιά δεν τελείωσε εδώ. Η συνέχεια δόθηκε μέσα στη μεγάλη αίθουσα του εστιατόριου του διασκέδασης «ΣΟΥΪΛΑΣ ΠΑΛΛΑΣ», όπου φάγαμε με διάθεση με τις παρέες μας. Ακολούθως σηκωθήκαμε και χορέψαμε κατά Παιδοπόλεις χωριστά, αλλά και όλοι μαζί μέχρι πρωίας. Ενδιάμεσα κάναμε τα σχετικά διαλείμματα για να πούμε όλοι μαζί κάποια τραγούδια εκείνου του καιρού, που τόσο νοσταλγήσαμε, επειδή ακριβώς μας έφεραν, πολλά χρόνια πίσω, ωραίες παιδικές αναμνήσεις από το καλύτερο κομμάτι της ζωής μας στα ιδρύματα αυτά, τ’ αποκαλούμενα «Παιδοπόλεις».

Εδώ θα μου επιτρέψετε να κάνω μια παρένθεση για να εξηγήσω σε πολλούς νέους, κάτω των 40 ετών τι ήταν αυτές οι Παιδοπόλεις.

Το λέει βέβαια και η λέξη «πόλη του παιδιού» δηλαδή χώρος, όπου, με εντολή της Βασίλισσας Φρειδερίκης συγκεντρώθηκαν πολλά αγόρια και κορίτσια, που έχασαν κατά τον εμφύλιο πόλεμο 1947 – 1949, τον ένα ή και τους δύο γονείς τους ή ήταν πολύ φτωχοί και δεν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στις αντίξοες και δύσκολες συνθήκες ζωής, που προέκυψαν από τον πόλεμο αυτό. Τέτοιες Παιδοπόλεις ιδρύθηκαν και λειτούργησαν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, όπως ΚΑΒΑΛΑ, ΒΕΡΟΙΑ, ΘΕΣ/ΝΙΚΗ, ΒΟΛΟ, ΛΑΡΙΣΑ, ΛΑΜΙΑ (Στυλίδα),ΦΙΛΙΠΠΙΑΔΑ, ΑΘΗΝΑ και αλλού.

Η έμπνευση και η πρωτοβουλία ανήκει αναμφισβήτητα στη Βασίλισσα Φρειδερίκη, η οποία έχοντας συναίσθηση της κατάστασης που επικρατούσε ανά την Ελλάδα, λόγω του πολέμου, ο οποίος βρισκόταν ακόμα σε εξέλιξη, έσπευσε να περισώσει και να απαλύνει με την πράξη της αυτή τον πόνο χιλιάδων ορφανών και φτωχών παιδιών, που άφηνε πίσω του ο σκληρός και αδυσώπητος, αλλά και απερίσκεπτος εμφύλιος πόλεμος.

Για τη συντήρηση και λειτουργία αυτών των Παιδοπόλεων καθιέρωσε η ίδια η Βασίλισσα ειδικό φόρο, το λεγόμενο φόρο «Πρόνοια της Φρειδερίκης», που πλήρωναν όλοι οι εργαζόμενοι Έλληνες πολίτες.

Εγώ και τα’ αδέρφια μου Γιώργος και Χρίστος, οφείλουμε να ομολογήσουμε, ότι χρωστάμε μεγάλη ευγνωμοσύνη στη Βασίλισσα Φρειδερίκη, όπως επίσης και στο υπαλληλικό προσωπικό των Παιδοπόλεων, αλλά πρωτίστως στον ελληνικό λαό, που πλήρωνε κάθε μήνα, επί πολλά χρόνια, το σχετικό φόρο για τη συντήρησή μας. Προσωπικά εγώ πρέπει να πω ότι χρωστάω πάρα πολλά στις Παιδοπόλεις αυτές. Και τούτο γιατί εισήλθα επτά ετών (1948) και αποχώρησα στην ηλικία των 19 ετών (1960), όταν τελείωσα το 6τάξιο Γυμνάσιο στις Παιδοπόλεις Αγίου Δημητρίου του Ωραιοκάστρου Θες/νίκης.

Για να επανέλθω, μετά την παρένθεση αυτή, στη συνάντησή μας, τα ξημερώματα της Κυριακής, 8 Ιουνίου, έληξε μια βραδιά, που θα μείνει άσβηστη στη μνήμη όλων μας, όσων βρέθηκαν εκεί. Στα πρόσωπα μας ήταν ζωγραφισμένη η ικανοποίηση και η χαρά, που παίρναμε μαζί μας καθώς αποχαιρετούσαμε ο ένας τον άλλο, καθώς και τα καλύτερα ανάμεικτα συναισθήματα από τις απρόοπτες συναντήσεις με παλιούς μας φίλους και συμμαθητές.

Πριν πάρουμε το δρόμο της επιστροφής   για τους τόπους διαμονής μας, ανανεώσαμε το ραντεβού μας για την επόμενη συνάντηση, σε δύο χρόνια το 2005, σε κάποιο άλλο μέρος της Ελλάδας.

Κλείνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω εκ των προτέρων το Δ.Σ της εφημερίδας «Ωραία Καλλιπεύκη», του χωριού μας για τη φιλοξενία, στη στήλη της, του άρθρου μου αυτού.

Σας στέλνω και κάποιες φωτογραφίες από τις δύο πρόσφατες συναντήσεις στο Βόλο και κάποιες παλιές από τη διαμονή μας στις Παιδοπόλεις για να τις δημοσιεύσετε στην εφημερίδα σας με την πρώτη ευκαιρία.

Κ. Αθ. Καλούσης
Γυμνασιάρχης – Φυσικής Αγωγής

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Από το Βανκούβερ του Καναδά και από τον πατριώτη μας, Νίκο Κυλινδρή.

Να τι μας γράφει:

Φίλοι μου και πατριώτες γεια σας.

Είμαι ο Νίκος Κυλινδρής του Κωνσταντίνου από το μακρινό Βανκούβερ του Καναδά.
Πρώτον θέλω να σας ευχαριστήσω για την εφημερίδα και τα τόσο ωραία ημερολόγια που μας στέλνετε κάθε χρόνο και δεύτερον σας συγχαρώ όλους για τη δουλειά που προσφέρετε στο Σύλλογο, που είναι για το καλό του χωριού μας.
Πριν ένα χρόνο περίπου, τα περασμένα Χριστούγεννα, σας έστειλα ένα γράμμα και είχα μέσα μια επιταγή με 500 δολάρια τα οποία μου δώσανε οι πατριώτες μας εδώ, αλλά ποτέ εσείς δεν τα πήρατε. Το γράμμα ήταν συστημένο προς τον Μορφωτικό Σύλλογο Καλλιπεύκης, πως χάθηκε δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω, είναι πως η επιταγή αυτή δεν εξαργυρώθηκε και πήγα στην τράπεζα και την σταμάτησα και μου κάνανε άλλη και σας την στέλνω πάλι.
Θέλω από εσάς, να γράψετε στην εφημερίδα τα ονόματα αυτών που δώσανε χρήματα για να μη υπάρξουν παρεξηγήσεις.
Επίσης σας στέλνω και μία φωτογραφία και αν μπορείτε να την βάλετε στην εφημερίδα για να μας δουν οι νέοι και να μας θυμηθούν οι παλιοί.
Με πατριωτικοί αγάπη, σας χαιρετώ όλους τους Καλλιπευκιώτες και σε όλα τα μέρη της γης.
Νίκος Κυλινδρής.

Οι πατριώτες που δώσανε από 50 δολάρια είναι
1.      Απόστολος Παπαδούλης
2.      Αστέριος Μαντάς
3.      Κούλα Μουστακά
4.      Νικόλαος Σαλαμπάσης
5.      Ιωάννης Γκουντουβάς
6.      Θωμάς Γκουντουβάς
7.      Ιωάννης Μασούρας
8.      Θεόπιστος Κυλινδρής
9.      Νικόλαος Κυλινδρής

Νίκος Κυλινδρής, Γιάννης Γκουντουβάς, Αποστόλης Παπαδούλης.

Αγαπητέ Νίκο,

Σ΄ ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια και για την οικονομική ενίσχυση που μας στείλανε οι πατριώτες μας, από το Βανκούβερ. Χάρη σε σας, χάρη στην αγάπη που δείχνετε εσείς προς το Σύλλογό μας, συνεχίζεται η έκδοση της εφημερίδας, η οποία είναι ο συνδετικός κρίκος του χωριού μας με όλους τους Καλλιπευκιώτες και ειδικότερα με τα ξενιτεμένα αδέλφια μας. Πολύ χαρήκαμε φέτος που είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε τον Θωμά και τον Γιάννη Γκουντουβά το καλοκαίρι, (εγώ τουλάχιστον ο πρόεδρος) δεν τους ήξερα καθόλου .
Χαιρετισμούς στις οικογένειές σας και σε όλους τους πατριώτες μας.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Γράφει ο Ζ.Α.Κ.

Στα 1967 – 68 είχαμι πααίν’ Πουλλά πιδιά άπου του χουριό στου Ντιρλί κι στ’ Λάρσα για να μουρφουθούμι… Ιγώ πήγα στ’ Λάρσα μαζί μι άλλα ουχτώ. Του Νίκου τσ’ Αγγιλικώς, του Γιάνν’ τ’ς Σαμαρούς, του Στέργιου τ’ς Σταμούλους, του Νάσιου τ’ς Παρασκι-βώς, του Νίκου τ’ Γιάνν’ τ’ς Μπαρμπαλί-νινας, του Στέργιου τ’ Στιργιάνους, του Γιάνν’ τ’ς Μαρούσιους κι του Νάσιου τ’ς Μαρίας. Εμινάμι στρυ οικουτρουφείου τ’ς Μητρόπολης ικεί στα Νταμπάικα κι θε’ς σχουρέστουν του Δισπότ’ του Θιουλόγρυ, μας πιριποιούνταν πουλύ κα­λά. Μόνι που δεν είχαμι πουλλή ιλιφτιρία κι αυτό μας δυσκόλιβι πουλύ.

Τέλους πάντουν, ικεί εβαλάμι κιλά γιατί ήμασταν χειρότιροι απ’ τ’ς Αλβα­νοί. Κι μια μέρα μας πήγαν ούλα τα πι­διά στου νουσουκουμείου για να μας δουν οι γιατροί. Κι καμπόσα άπου ‘μας τα βρήκαν αδινουπάθεια. Κι έκατσαν λίγις μέρις ικεί.Ένα απ’ αυτά, όνουμα κι μη χουριό, Ζιριώτ’ς ήταν, ήταν πουλύ ιρουτιβμένους μι ένα κουρίτσ’ που κάθουνταν ικεί κουντά στου νουσουκου­μείου κι ιγώ του ήξιρα κι του σπίτ’ κι του κουρίτσ’. Κι τ΄Κυριακή πήγα στου νουσουκουμείου να δω τουν άρρουστου που έπασχι άπου ντυο αρρώστχις. Απου αδινουπάθεια οπούς είπαμι κι άπου έρουτα. Του έχι αυτό του χούι άπου γινητσιάρκους (από τη γέννηση) κι δεν ξε­ρού αν του άφ’σι ακόμα. Μάλλουν του έχ’ ως τώρα. Πήγα, απ’ λέτι, να τουν δω κι αφού σμπόρσαμι για λίγου, έβγαλι απού του σουκόρφ’ ένα γράμμα κι μι λέ­ει: «Πάρτου κι τράβα του ικεί, ξέρ’ς ισύ. Φώναξι κι θα βγει του κουρίτσ’ να του πάρ’». Του πέρου κι γω η χλιάρας κι πααίνου. Αμ, δε ρώτσα η δαβλιασμένους κι γω αν του κουρίτσ’ κάθουνταν μι οικουγένεια ή μοναχό τ’! Ούτι του γράμμα άνοιξα να δω τι έγραφι η βακουφκιασμένους ή άρρουστους. Κι για να μην τα μακρυσκοινώ, έφτασα καμιά βούλα στου σπίτ’ κι φώναξα: «Ου ου Τέτοια, ου Πά­ντοια» κι σι λίγου άνοιξι μια χαμπλή πόρτα. Κι βγήκι ένας μαντράχαλους που ήταν σαν γκίντρουλας τρανός, ως ικεί άπαν. Κι ιπειδή η πόρτα δεν τουν χουρούσι, έσκιψι για να βγει. Κι μόλις μι είδι, μι ρώτσι:
— Τι θέλ’ς, ποιον αράδας;
— θέλου Ντέτοια, είνι ιδώ;
— Τι τ’ θέλ’ς, μι ξαναρουτάει.
— Να, θέλου να τ’ δώσου αυτό του γράμμα.
— Φερτού ιδώ, μι ματαλέει.

Κι γω η χλιάρας τουν δίνου του γράμ­μα, που να καεί η μπουμπούνα μ’, του ανοίγ’ κι αρχινάει να του διαβάζ’! Διάβασι πουλύ λίγις αράδις κι κατάλαβι… Τότι κουκίντζι σαν ντουμάς, μι κοίταξι, μι έκανι μι του χέρ’, να πααίνου κουντά τ’ κι μι λέει: «Έλα ιδώ». Πήγα κι γω κι χουρίς να μι πει τίπουτα μι ζγιάζ’ ένα κέφαλου που βούιξι του κιφάλι μ’. Μι ήρθι αντράλα κι δεν ήξιρα τι να κάνου.Ύστιρα μι λέει: «Σήκου φέγα κι μη σι ξανα­δώ, ακούς;». Τ’ν ώρα που έφυγνα βγήκι κι του κουρίτσ’ ζ’ μπόρτα κατακόκκινου σαν πιρπιρούνα κι σιατζμένου. Τι γίγκι ύστιρα δεν άκ’σα, αλλά ιγώ ακόμα φέγου κι άμα πιρνώ άπου κει ακόμα θυμούμι τουν κέφαλου αν κι πέρασαν άπου τοτε 35 ουλόκληρα χρόνια.

Αλλ’ μια βούλα, όταν ήαν πέντι μι ιφτά χρουνώ, ίστα 1964 παν’ – κατ’, άρμιξάμι τα πρόβατα σιαπέρα στουν ’μμου στου στάλου (της) Τζικατάρινας κι έβγαλάμι ουχτώ κιλά ούλου κι ούλου. Δε θυμάμι να έβγαζάμι κι παραπάν’ καμιά φουρά. Τότι η ξάδιρφός μ’ η Νίκους μι φουρτών’ του γάλα στουν Κανούτου κι μι λέει: «Τ’ν ώρα που θα σι μιτράει η γαλατάς του γάλα να κοιτάς ικεί κι να τουν ρουτήσ’ πόσου είνι. Κατάλαβις;». Κατάλα­βα τουν είπα κι ξικίντζα για του χουριό. Στου δρόμου πήγινα αγλήγουρα κι χτυ­πούσα του γουμάρ’ μι μια βίτσα. Ικεί στα Τρόχαλα τ’ Κατσιούλα ανταμώθκα μι έ­ναν παππού που πήγινι στου χουράφ’ κι ήταν καβάλα σι μια γουμάρα. Τότι τι να τουν κάνου τουν Κανούτου! Πού να τουν αζαπώσου!
Αρχίντζι ν’ αγγαρίζ’, να κλαν’ κι να χυμάει στ’ γουμάρα. Τρόμαξα να τουν ξιτσακώσου. Κόντιψι να μι γκριμίσ’ κι μένα κι του γάλα. Πιρπάτσα λίγου ακό­μα κι έφτασα στ’ Κότρικα. Ιδώ να δείτι τι έπαθα. Μια λαγόμδα (αλογόμυγα) πήγι στου γουμάρ’ κι αυτός η σακαής φαγώθκι να χών’ του κιφάλ’ κατ’ απ’ τ’ αχα­μνά τ’ κι να δαγκώνιτι του ψουφίμ’. Μία άπου δω,_;μία απού κει, πού να στηριχτώ η έρμους! Μι γκρέμσι καταή του ψουφίμ, κι αρχίντζι να γκιλιέτι. Καμιά φουρά του σήκουσα, φόρτουσα του γάλα που ιφτυχώς δε χύθ’κι, του έριξα τ’ς χρουνιάς κι ξαναξικίντσα.
Ύστιρα άπου καμιά ώρα έφτασα στου γαλατάτκου, ξιφόρτουσα του γάλα κι του πήγα να του γαλουμιτρήσου κουντά σι ένα τρανό καζάν’. Η γαλατάς έριξι του γάλα στου μέτρου κι του κοιτούσι να δει πόσου είνι! Τότι κι γω έκανα οπούς μι παρήγγειλι η ξάδιρφός μ’ κι τουν ρώτσα: «Πόσου είνι θείου του γάλα;». Αμ’ τι του ήθιλα κι του ίλιγα; Μι ζγιάζ’ έναν κέφαλου που βούιξι του κιφάλι μ’. Μι ήρθι η ουρανός σφουντήλ’, σκουτείδιασι η τόπους, μι ήρθι αντράλα κι κόντιψα να μπω μέσα στου καζάν’. Κι ινώ μι έριχνι τουν κέφαλου μι ίλιγι κιόλας:
— Τι; Πόσου είνι; Να, κουπέλ’ τ’ κιρατά για να μάθ’ς.
Αυτά έπαθα απ’ λέτι κι ακόμα δεν κα­τάλαβα ούτι έμαθα γιατί έφαγα τουν κέ­φαλου. Αλλά ποιος να μιλήσ’ τότι; Δεν κουτούσι κανένας. Η Θιός όμους κανέ­ναν δε χαν’. Δόζα τ’ όνουμά Τ’. Να μας εχ’ καλά να θυμούμαστι αυτά που πέρασάμι, να τα λέμι κι να γιλάμι. Αλλά, ντυο πράγματα δεν ξιχνιούντι στη ζουή μπρε πιδιά. Η πρώτ’ αγάπ’ κι ποιος άλλους; Η Κέφαλους. Έτσ’ δεν είνι! ’ιντι, γεια σας, κι τ’ν άλλ’ βούλα τα ματαλέμι πάλι.

κέφαλος = σφαλιάρα στο κεφάλι
σμπάρος = η κουβέντα, σμπουρίζω = κουβεντιάζω
σουκόρφι = το εσωκόρφιο, εσωτερι­κή τσέπη
γκίντρουλας = μεγάλη ρόδα
μπουμπούνα = το κεφάλι
σιατζμένου = σαστισμένο

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Η ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ Η ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΗΣ 

Σε όποιο σημείου του χωριού και αν βρίσκεσαι, βλέπεις στην κορυφή της Μπλόσινας να δεσπόζει ένα ξωκλήσι. Αν θέλεις να το επισκεφτείς από κοντά μπορείς με δύο τρόπους. Ο πρώτος να μπεις στο αυτοκίνητο και ακολουθώντας το δρόμο να φτάσεις μπροστά στην πόρτα του. Ο δεύτερος και πιο επίπονος χρειάζεται περισσότερο κουράγιο και αποφασιστικότητα. Ακολουθώντας ένα ανηφορικό μα πανέμορφο μονοπάτι ανεβαίνεις με τα πόδια μέχρι εκεί.
Σε υποδέχονται οι μυρωδιές από τη μέντα, τη ρίγανη, το ζαρμπούνι, το έλατο. Από κοντά το ξωκλήσι, αφιερωμένο στην Ανάληψη του Χριστού, φαντάζει μεγαλόπρεπο, κάτασπρο και επιβλητικό. Η πόρτα του σιδερένια και ασφαλής το προστατεύει από οτιδήποτε κακό. Μέσα την προσοχή σου τραβά το ξυλόγλυπτο τέμπλο φτιαγμένο με πολύ τέχνη. Ο ζωγραφισμένος Παντοκράτορας κλείνει την ωραία πύλη. Όμορφα πλακάκια στο δάπεδο, παράθυρα μεγάλα που μπαίνει άπλετο το φως και πάγκοι για να κάθεσαι, να ξεκουράζεσαι, να προσεύχεσαι.
Μα και έξω η θέα απ’ όλες τις πλευρές είναι εξαιρετική. Τα δάση, το χωριό, ο κάμπος, οι κορυφές των απέναντι βουνών σ’ αφήνουν άναυδο¨ όμως για λίγο. Δεν μπορείς να μείνεις για πολλή ώρα γιατί ο αέρας είναι δυνατός και σ’ αναγκάζει να φύγεις. Σκέφτεσαι πως αν και ο αύλιος χώρος ήταν πιο περιποιημένος, τότε αυτό το ξωκλήσι δεν θα είχε να ζηλέψει σε τίποτε από τις μεγάλες εκκλησίες της πόλης.
Αφού ανάψεις το κερί σου και κάνεις το σταυρό σου γυρίζεις να φύγεις.
Και τότε κάπου στο βάθος βλέπεις κάτι ν’ ασπρίζει. Η περιέργεια σε οδηγεί προς τα κει. Αναρωτιέσαι καθώς προχωράς τι άλλο κτίσμα μπορεί να υπάρχει πάνω σ’ αυτήν την ξερή και αφιλόξενη κορυφή. Περνάς από αγκάθια, πέτρες, πουρνάρια και άλλες πολλές πέτρες και όσο πλησιάζεις καταλαβαίνεις πως είναι άλλο ένα ξωκλήσι. Είναι χαμηλό, σε μέρος απάνεμο, μισοκρυμμένο. Λες και δεν θέλει να φαίνεται στα μάτια των πολλών.

Πλησιάζεις πρώτα στο πίσω μέρος του ιερού. Σε μια πέτρα ψηλά μια ημερομηνία και δύο γράμματα τραβάνε την προσοχή σου (ΙΗ. 5.1954). Να είναι ημερομηνία αποπεράτωσης και το ονοματεπώνυμο του δωρητή; Ποιος ξέρει:
Το μικρό μονοπάτι που αφήνουν τ’ αγκάθια σε οδηγεί δίπλα στον αριστερό τοίχο. Ένα μεγάλο και βαθύ σκίσιμο σου τραβά την προσοχή. Η φθορά από το πέρασμα των 50 χρόνων και ο τελευταίος σεισμός έκαναν καλά τη δουλειά τους.

Φτάνεις στην πόρτα. Είναι ξασπρισμένη από τη βροχή, τον αέρα, το χιόνι.
Βγάζεις το σχοινάκι που είναι περασμένο στο καρφί και η πόρτα ανοίγει τόσο, όσο για να χωρέσεις. Πρέπει να κατεβείς ένα σκαλοπάτι και να σκύψεις το κεφάλι για να μπεις μέσα. Είναι μια υπόκλιση, μια μετάνοια που πρέπει να κάνεις για να σου επιτραπεί η είσοδος¨ και μπαίνεις! Με προσοχή και κατάνυξη και δέος. Πατάς στο δάπεδο που είναι χωμάτινο και χιλιοπατημένο. Το φως λιγοστό. Μόνο από ένα παράθυρο και αυτό στενό.
Ξύλινες κάθετες σανίδες χωρίζουν το μικρό χώρο του κυρίως ναού από το ιερό. Ούτε περίτεχνα σκαλίσματα, ούτε πολυτέλεια. Οι εικόνες στέκονται λίγο στραβά πάνω σε σκουριασμένα καρφιά. Από πάνω τα καντήλια σβηστά και άδεια, χωρίς λάδι, φυτίλι, φλόγα. Ένα λουλουδένιο ξεθωριασμένο πανί κλείνει την ωραία πύλη. Το παραπόρτι είναι ανοιχτό. Πλησιάζεις. Κρυφοκοιτάς το ιερό. Δεν υπάρχει Αγία Τράπεζα. Το πέτρινο πεζούλι σίγουρα εξυπηρετεί.
Σηκώνεις το κεφάλι. Τις λαμαρίνες του σκέπαστρου της κρατάνε κορμοί ελάτων. Μυρωδιά παλιά, σκονισμένη, ξεχασμένη, πολυκαιρίσια. Στους δύο πλαϊνούς τοίχους, μικρά πεζούλια ασπρισμένα πριν από πολύ καιρό μάλλον, βρίσκονται εκεί για να σε ξεκουράσουν. Κάθεσαι. Η ώρα περά αλλά δεν θέλεις να φύγεις.
Σκέφτεσαι τους ανθρώπους που με τόση σοφία διάλεξαν το μέρος και έχτισαν το ξωκλήσι. Τους ανθρώπους που κουβάλησαν τις πέτρες μια – μια και χτίσανε τους τοίχους, που κόψανε τα δέντρα για να κάνουν τη σκεπή και το τέμπλο. Υλικά που τα μάζεψαν με πολύ κόπο από τη γύρω φύση. Τους ανθρώπους που ήρθαν και προσευχήθηκαν και παρακάλεσαν και έκλαψαν και έταξαν.
Και μετά σκέφτεσαι πως οι άνθρωποι, όχι οι ίδιοι, το παράτησαν έτσι απεριποίητο, έτοιμο να καταρρεύσει, με σκισμένους τους τοίχους, με τα βάτα και τα αγκάθια να το περιζώνουν και με τις σαύρες να φωλιάζουν μέσα του. Με λίγους μόνο πιστούς να ανάβουν ένα κερί και αυτό για λίγο γιατί ο αέρας που μπαίνει από παντού το σβήνει.
Και αναρωτιέσαι. Η σκληρότητα των ανθρώπων, η αδιαφορία, η συνήθεια να παρατάμε και να ξεχνάμε το παλιό για να χαιρόμαστε το καινούριο ή όλα μαζί, βοήθησαν ώστε το πανέμορφο και γραφικότατο αυτό ξωκλήσι ίσως μετά από λίγα χρόνια να μην υπάρχει.
Έλεος! Είναι το μόνο ξωκλήσι του χωριού που απέμεινε μετά την επέμβαση της τεχνολογίας και της αχαριστίας των ανθρώπων. Είναι το μόνο που έμεινε να θυμίζει τον κόπο των παλαιότερων που το έχτισαν πέτρα την πέτρα με μεράκι, αγάπη και πίστη.
Ας βοηθήσουμε όλοι να συντηρηθεί ίσως να αναπαλαιωθεί χωρίς όμως να αλλάξει τίποτε πάνω του. Έτσι θα το χαιρόμαστε μπορεί και περισσότερο από το καινούριο.

Αμαλία Παπαϊωάννου – Βιγκάτο

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Σχολιάζει ο Παναγιώτης Παπαϊωάννου
Τηλ.: 2331020867 & 2495096448 – kallipefki@comvos.net

Η πλατεία μας χρειάζεται λίγη περιποίηση. Επισημάνθηκε από αρκετούς φίλους του χωριού μας. Πρώτο και κύριο περισσότερη καθαριότητα. Δεύτερο μερικές γλάστρες κοντά στην εκκλησία. Τρίτο άσπρισμα εκεί όπου χρειάζεται. Τέταρτο κατασκευή νέου μνημείου πεσόντων με υλικά που να ταιριάζουν και να δένουν με το χώρο. Και πέμπτο καινούριο περίπτερο κατασκευασμένο με πέτρα και ξύλο (η επισήμανση αυτή παραμένει και θα παραμένει μέχρι κάτι να γίνει).

Αποκαταστάθηκαν οι ζημίες στο δρόμο Καλλιπεύκης – Πλαταμώνα και μέχρι το σημείο των ορίων των δυο νομών >(από Πλαταμώνα) όπου ήταν και οι περισσότερες. Είναι γεγονός πως από τα όρια και μέχρι την Καλλιπεύκη η κατάσταση και η ποιότητα κατασκευής δρόμου είναι πολύ καλύτερη. Υπάρχουν δυο σημεία που πρέπει να γίνουν επισκευές. Ελπίζαμε πως θα γίνονταν τώρα όλα μαζί. Οι νομαρχίες όμως φαίνεται δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν.

Η γέφυρα στην περιοχή «ΔΕΣΗ» έχει καταστραφεί από τα νερά εδώ και αρκετό καιρό (από το καλοκαίρι). Είναι εύκολο να περάσει κανείς το καλοκαίρι μέσα από το ρέμα αλλά είναι πολύ δύσκολο να το κάνει το χειμώνα. Η γέφυρα αυτή συνδέει το χωριό μας με την Κρανιά και επιτρέπει την πρόσβαση προς την Ψηλή Ράχη. Είναι ένα έργο για το οποίο θα θέλαμε γρήγορα την αποκατάσταση του και εμείς και όλοι οι κάτοικοι κ. Δήμαρχε.

Εννιά εκατομμύρια έφτασαν τα κινητά στην Ελλάδα ένα ο καθένας και μερικοί δυο. Ακόμα και τα μικρά παιδιά. Είναι δηλαδή τόσο απαραίτητο; Στο δρόμο, στο καφενείο στην παρέα, στο τιμόνι, στη θέση του συνοδηγού παντού θα δεις κάποιον να μιλά στο κινητό τηλέφωνο. Χρειάζονται άραγε όλες αυτές οι συνομιλίες; Μπορούμε ως λαός να σηκώνουμε το κόστος της κινητής τηλεφωνίας; Δεν είναι βέβαια και μικρό και δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχει και το σταθερό, το οποίο ακόμα και αν δεν το χρησιμοποιούμε το πληρώνουμε και μάλιστα όλοι (πλούσιοι και φτωχοί) το ίδιο.
Πρόκειται σίγουρα για ένα θαύμα της τεχνολογίας αλλά και για ένα κίνδυνο για την υγεία μας. Μέτρο λοιπόν. Περιορισμένη χρήση. Το ότι η ακτινοβολία του μπορεί να είναι επικίνδυνη είναι σχεδόν βέβαιο. Ας κάνουμε λίγο κράτει πριν υπάρξουν θύματα.

Η περιοχή του Κάτω Ολύμπου, σύμφωνα με το χωροταξικό σχέδιο της Περιφέρειας Θεσσαλίας, παρουσιάζει οικολογικό ενδιαφέρον και βρίσκεται στην 11 θέση με σειρά οικολογικής αξίας από τις 31 χαρακτηρισμένες περιοχές. Ανήκει στο δίκτυο NATURA 2000 και στο δίκτυο CORINE με περιφερειακή (και όχι εθνική (Κάρλα) η διεθνή (Δρυμός Ολύμπου) σημασία.
Στο δίκτυο ο Κάτω Όλυμπος βρίσκεται στην 3^η θέση, με κωδικό 1420001 μετά τη λίμνη Ταυρωπού και τα ’γραφα. Και τα κύρια χαρακτηριστικά του είναι: Δάση υψηλής αισθητικής και οικολογικής αξίας, αποικίες όρνεων και άλλων αρπακτικών πουλιών.

«Τη νύχτα που ζήλεψε το φεγγάρι». Αυτός είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου της Τασούλας Τσιλιμένη. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα για μεγάλους αυτή τη φορά (είναι το πρώτο της μυθιστόρημα). Παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη (παραβρέθηκαν οι: Κατσιούλας Ζήσης και Παναγιώτης και Αμαλία Παπαϊωάννου) και στη Λάρισα όπου παραβρέθηκε ο πρόεδρος του Συλλόγου μας Θ. Τσιαπλές και αρκετοί άλλοι πατριώτες.

Η ιστορία: Η Δανάη, ο Θεόφιλος και ο Πέτρος προσπαθούν να συντονίσουν τις ζωές και τις επιθυμίες τους, αψηφώ­ντας την ανθρώπινη αδυναμία, τη ζήλια και τον εγωι­σμό. Μαθαίνουν ν’ ανή­κουν μόνο στον εαυτό τους και στον απόλυτο έρωτα, που παραμένει ακέραιος, ακόμα κι όταν μοιράζεται.

Οι εύ­θραυστες ισορροπίες διαταράσσονται κάποια στιγμή φέρνοντας τους πρωταγωνιστές αντιμέτωπους με μεγάλα διλήμματα, σε μια πραγματικότητα που απαιτεί γενναίες αποφάσεις.

Πρόκειται για μια ιστορία που αναφέρεται στον έρωτα, που δεν υποκύπτει σε περιορισμούς, εξαρτήσεις και συμβάσεις.

Το Δ.Σ. του Συλλόγου μας εύχεται στη φίλη και πατριώτισσα κάθε επιτυχία.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ